De recente vooruitgang in informatie- en communicatietechnologieën, de toegenomen internettoegang voor het grote publiek en professionals, en de komst van nieuwe digitale hulpmiddelen (bijv. AI) hebben een revolutie teweeggebracht in de levering van diensten, waaronder de gezondheidszorg.

Hoewel er geen algemeen aanvaarde definitie van veterinaire telegeneeskunde bestaat, heeft de werkgroep veterinaire wettelijke organen van de FVE deze gedefinieerd als de uitwisseling en het gebruik van informatie over diergezondheid en dierenwelzijn met behulp van technologieplatforms tussen een dierenarts en een ontvanger (cliënt, dierenarts of andere zorgverlener) in een dierenarts-cliënt-patiëntrelatie.

In het algemeen erkent de FVE dat veterinaire telegeneeskunde bestaat uit vier pijlers: teleconsultatie, telediagnose, televoorschriften en door derden gegenereerde medische gegevens.

Raadpleging op afstand omvat de uitwisseling van advies of verwijzingen van de dierenarts naar de diereigenaar. Dit advies of deze begeleiding moet volgens de organisatie gebaseerd zijn op wederzijds vertrouwen en op de juiste kwaliteit van de uitgewisselde informatie.

De FVE vraagt ook aan de regelgevende instanties om de cases te definiëren waarin consultatie op afstand door de dierenarts hoofdzakelijk kan worden uitgevoerd om te bepalen of een aanvullend lichamelijk onderzoek van het dier of de groep dieren nodig is, of om geografische barrières te overwinnen in het belang van de dieren.

Dit gaat om de mogelijkheid voor een dierenarts om een visueel onderzoek op afstand uit te voeren en vervolgens een diagnose te stellen met behulp van elektronische hulpmiddelen. Europese dierenartsen wijzen er in hun rapport op dat “om een diagnose te stellen en/of een behandelingsplan voor te schrijven, een passende veterinaire beoordeling nodig is die gebaseerd is op directe kennis van vroegere en huidige gezondheidsrisico's voor het dier. Relevante informatie omvat medische dossiers en antecedenten, evenals de resultaten van aanvullende tests, post-mortemonderzoeken, epidemiologische onderzoeken en alle andere noodzakelijk geachte informatie. Daarom adviseren ze regelgevers om vast te stellen in welke gevallen een dierenarts een diagnose op afstand kan stellen en kan bepalen of een aanvullend lichamelijk onderzoek van het dier nodig is.

Bovendien merken ze op dat behandelingen en vervolgcontroles bij voorkeur moeten worden uitgevoerd door middel van fysieke ontmoetingen en onderzoeken volgens veterinaire criteria. In dit verband benadrukt de FVE dat moet worden gespecificeerd in welke gevallen consultaties op afstand worden uitgevoerd voor toegestane opvolging en controles.

Hier beveelt de FVE aan om te bepalen onder welke voorwaarden en welke soorten diergeneesmiddelen op afstand kunnen worden voorgeschreven. Anderzijds moet eraan worden herinnerd dat het voorschrijven op afstand alleen kan worden uitgevoerd door een dierenarts met een goed geregistreerde en gevestigde professionele-cliënt-patiëntrelatie.

Om misbruik van voorschriften en mogelijk misbruik van diergeneesmiddelen (bijv. antimicrobiële middelen, anesthetica) te voorkomen, stelt de FVE voor dat de nationale veterinaire autoriteiten zorgen voor regelmatige bezoeken van dierenartsen aan boerderijen, de implementatie van elektronische recepten met beperkte geldigheidsduur en de implementatie en naleving van officiële systemen voor geneesmiddelenbewaking/bewaking en monitoring voor het voorschrijven/distribueren van diergeneesmiddelen in het land.

Dit betreft de uitwisseling van biometrische gegevens die worden gegenereerd door draagbare elektronische apparaten waarmee biometrische parameters kunnen worden gecontroleerd of medicatie kan worden toegediend.

De FVE vraagt regelgevers om te onderzoeken hoe en onder welke omstandigheden dergelijke gegevens kunnen worden gegenereerd, gebruikt en opgeslagen. Deze gegevens moeten worden opgeslagen in overeenstemming met de nationale regelgeving op het gebied van gegevensbescherming, vertrouwelijkheid en beroepsgeheim. Anderzijds moet het bijhouden van deze gegevens de verantwoordelijkheid van de dierenarts zijn.

Naast deze richtlijnen wijst de FVE erop dat dierenartsen, net als bij gewone fysieke consulten, op hun hoede moeten zijn voor misbruik van de dienst en vermoedens van niet-naleving van de dierenwelzijnswetgeving, vooral als er tijdens videoconsulten reden is om nalatigheid of dierenmishandeling te vermoeden.

“De FVE erkent het belang van huidige en opkomende digitale hulpmiddelen bij het leveren van diensten van goede kwaliteit. Door een ethische benadering van digitale innovatie toe te passen, is het verantwoorde gebruik van digitale hulpmiddelen voor de uitwisseling van gegevens, informatie en medisch advies van cruciaal belang voor de ontwikkeling van de samenleving en de veterinaire beroepsgroep,” voegt de FVE toe.

Tot slot “beveelt de FVE haar leden aan het gebruik van telegeneeskunde te overwegen in de context van een diergeneeskundige cliënt-patiëntrelatie door standaard operationele procedures (SOP's), gedragscodes en evenredige regelgevingen vast te stellen die de missie van dierenartsen binnen de instelling respecteren.