Raskatten hadden een 2,5 keer hoger risico op dystocie dan kruisingen, terwijl brachycefale katten een ruim drie keer hoger risico hadden dan niet-brachycefale katten. De rassen met het hoogste risico op dystocie ten opzichte van kruisingen waren de Devon Rex, Tonkinees, Birmaan, Exotic Shorthair en Brits Korthaar.

Poezen jonger dan 3 jaar hadden een significant hoger risico op dystocie dan poezen van 3 tot 5,9 jaar. “Het verband tussen brachycefalie en dystocie draagt verder bij aan de groeiende hoeveelheid bewijs dat selectie op extreme lichaamskenmerken bij katten verband houdt met nadelige gevolgen voor de gezondheid”, aldus de auteurs.

De klinische behandeling omvatte in 35% van de gevallen de toediening van oxytocine en bij 35,8% van de poezen met dystocie werd een keizersnede uitgevoerd. De worpgrootte bleek een risicofactor voor een keizersnede: bij nesten van 5 tot 6 kittens was de kans op een keizersnede meer dan zes keer zo groot als bij nesten van 1 of 2 kittens.

Tijdens de spoedbehandeling overleed 3,5% van de poezen met dystocie en 38,5% van de kittens stierf vóór ontslag uit de kliniek. Dit benadrukt het belang van snel ingrijpen.

Volgens de auteurs kan kennis over deze hoogrisicogroepen, waaronder jonge, raszuivere en brachycefale poezen, “dierenartsen en eigenaars helpen om poezen met een verhoogd risico op dystocie te identificeren en ervoor te zorgen dat zij sneller veterinaire zorg krijgen”.

“Dystocie kwam voor bij bijna 1% van alle poezen (gesteriliseerd of niet) die tijdens de onderzoeksperiode bij spoedklinieken werden aangeboden. Na correctie van de gegevens voor de waarschijnlijkheid dat een poes gesteriliseerd was, zou de werkelijke incidentie bij niet-gesteriliseerde poezen echter tot 6,2% kunnen bedragen. In combinatie met de hoge maternale en neonatale sterfte die in deze studie werd vastgesteld, tonen deze resultaten aan dat dystocie een belangrijk welzijnsprobleem vormt binnen de kattenfokkerij”, voegen de auteurs eraan toe.

In dit verband stellen de auteurs dat, een eeuw na de revolutie in hondenrassen, “de mensheid het tijdperk van de revolutie in kattenrassen lijkt binnen te gaan, waarbij de publieke vraag naar katten van specifieke rassen toeneemt”.

Net als bij honden lijkt het steeds verder afwijken van de natuurlijke lichaamsbouw van de soort gepaard te gaan met het ontstaan van tal van nieuwe gezondheidsproblemen bij katten, waaronder een hogere frequentie van dystocie. Dierenartsen “beschikken nu over klinische gegevens waarmee zij deze risico’s kunnen uitleggen aan eigenaars die overwegen met hun katten te fokken, zodat passende maatregelen kunnen worden genomen om de risico’s te beperken”.

Concluderend beschrijft deze studie dystocie bij katten als een relatief frequente reden voor consultatie bij veterinaire spoeddiensten, waarbij verschillende belangrijke demografische risicofactoren een rol spelen. De resultaten wijzen op een hoge maternale en neonatale mortaliteit, wat volgens de auteurs “een meer specifieke opleiding over dystocie bij katten rechtvaardigt, zowel binnen de basisopleiding diergeneeskunde als binnen de postacademische opleiding”.

Deze resultaten kunnen bijdragen aan een betere besluitvorming bij katteneigenaars die overwegen met hun dier te fokken, door hen bewuster te maken van de “mogelijke risico’s die gepaard gaan met dystocie bij katten”.

Bron: Leicester, L., & O’Neill, D. G. (2026). Dystocia in cats under UK primary emergency veterinary care: epidemiology, clinical management and outcomes. Journal Of Small Animal Practice, 67(8), 709–720. https://doi.org/10.1111/jsap.70120